Zachodnią Korsykę, z czerwonymi skałami Scandoli i Piany, opisywałem już w siódmym odcinku. Ale południe wyspy to zupełnie inny świat. Zamiast porfiru jest jasny granit i biały wapień, zamiast długich przejść krótkie skoki między zatoczkami, a nad wszystkim stoi Bonifacio, miasto zbudowane na samej krawędzi klifu. Płynąłem na M/Y ROMY ONE, motorowym jachcie Prestige 70 z flybridge’em, zbudowanym w 2020 roku i gruntownie odnowionym w 2025. Długość 21,4 metra, osiem osób w czterech kabinach (dwie dwuosobowe i dwie z pojedynczymi łóżkami, wszystkie z własną łazienką), dwuosobowa załoga i aktywne stabilizatory, które na kotwicy robią więcej różnicy, niż się wydaje.
To jacht, który nie udaje superjachtu. Jest za to przestronny, jasny po reficie i ma tę francuską lekkość wnętrz, która dobrze pasuje do Korsyki. Trasa jest propozycją, którą ułożyłem pod tę jednostkę, a port zaokrętowania i kolejność postojów ustalamy przy rezerwacji. Wsiadłem, popłynąłem i wróciłem. Dzień po dniu, tak jak było.
Dzień 1 Porto-Vecchio i pierwszy wieczór
Weszliśmy na pokład po południu, w marinie Porto-Vecchio, pod starym miastem, które stoi na wzgórzu nad zatoką, otoczone resztkami genueńskich murów. Kapitan pokazał kabiny, hostessa podała coś zimnego i po pół godzinie wszyscy chodzili już boso, a telefony leżały zapomniane w torbach.
Pierwszy wieczór, jak zawsze, na rufie, z Aperolem Spritz w ręku. Patrzyliśmy, jak port zapala światła, a za zatoką ciemnieją lasy dębu korkowego. Ktoś zapytał, czy idziemy na kolację do miasta. Zostaliśmy. Kolacja była na pokładzie: świeże dorady z grilla, sałatka z pomidorów i korsykańskie białe wino z winnic Figari. Lepszego początku nie umiem sobie wyobrazić.
Dzień 2 Palombaggia i Wyspy Cerbicale
Lubię wstać o świcie, wejść na flybridge z kawą i patrzeć, jak powoli wstaje słońce. Tego ranka zatoka Porto-Vecchio była jak tafla jeziora, a cisza taka, że słychać było tylko mewy. Bezgraniczny spokój.
Po śniadaniu wyszliśmy z zatoki i po niecałej godzinie rzuciliśmy kotwicę przy Palombaggii. To jedna z tych plaż, które znasz z pocztówek: biały piasek, rdzawe głazy granitu i parasolowate sosny tuż przy wodzie. Woda była ciepła i tak przejrzysta, że z rufy widziałem cień kotwicy na dnie. Przez cały dzień właściwie nic nie robiliśmy, poza leżeniem w wodzie i pływaniem do brzegu i z powrotem.
Po południu przesunęliśmy się kilka mil dalej, pod Wyspy Cerbicale, mały archipelag objęty ochroną rezerwatu przyrody. Na noc zostaliśmy na kotwicy w osłoniętym miejscu. Na kolację była langusta, przywieziona tenderem od miejscowego rybaka. Na Korsyce to danie niemal święte.
Dzień 3 Zatoka Rondinara
Po drodze zatrzymaliśmy się na kąpiel przy Santa Giulii, gdzie płycizna ciągnie się daleko od brzegu, a woda ma temperaturę wanny. Potem Rondinara: zatoka w kształcie muszli, prawie zamknięte koło piasku z wąskim wejściem od morza. Kiedy wpływaliśmy, woda zmieniała kolor z granatowego na turkusowy, a nad piaskiem stawała się niemal biała.
Tu przydał się charakter tego jachtu. Prestige 70 ma szeroką rufę z platformą kąpielową, więc dzień w Rondinarze wyglądał tak: woda, ręcznik, książka, woda. Na pokładzie jest Seabob i deska SUP, ale szczerze mówiąc, nikt po nie nie sięgnął. Wystarczyło morze.
Wieczorem, kiedy łodzie dzienne wróciły do portów, w zatoce zostało kilka jachtów. Na kolację tatar z tuńczyka i makaron z owocami morza. Stabilizatory pracowały bezgłośnie, a jacht stał nieruchomo jak dom na lądzie.
Dzień 4 Archipelag Lavezzi
Lavezzi to najdalej na południe wysunięty skrawek Francji: granitowe głazy wygładzone przez wiatr w kształty, które wyglądają jak rzeźby, a między nimi małe zatoczki z wodą jak szkło. Cały archipelag jest rezerwatem przyrody, więc kotwiczy się tylko w wyznaczonych miejscach. I dobrze, bo dzięki temu wygląda pewnie tak samo jak sto lat temu.
Po drodze minęliśmy Cavallo, prywatną wyspę z willami, na które patrzy się tylko z wody. Na Lavezzi popłynęliśmy tenderem do jednej z zatoczek i pływałem między skałami z maską. Po drugiej stronie cieśniny, na horyzoncie, było już widać Sardynię.
Tego dnia poczuliśmy też, czym są Bouches de Bonifacio, cieśnina między Korsyką a Sardynią. Po południu zaczęło dmuchać z zachodu i kapitan zdecydował, że na noc nie zostaniemy przy otwartych Lavezzi, tylko przejdziemy w osłonięte miejsce pod Piantarellą. To jest ta chwila, w której doceniasz dobrego kapitana: nikt z nas nawet nie zauważył, że wiatr się zmienił.
„Na południu Korsyki nie liczy się, ile mil przepłyniesz. Liczy się, w której zatoczce staniesz, kiedy zacznie wiać — a to wie dopiero dobry kapitan.”— Tomasz Wrzesiński, broker jachtowy, Monaco
Dzień 5 Bonifacio od strony morza
Do Bonifacio trzeba wpłynąć od morza, żadna inna droga nie robi takiego wrażenia. Najpierw widzisz białe, wapienne klify, wysokie na kilkadziesiąt metrów i podcięte przez fale, a na ich krawędzi domy starego miasta, które stoją tak, jakby za chwilę miały spaść do wody. Potem otwiera się wąska zatoka, prawie fiord, a na jej końcu port.
Przed wejściem zatrzymaliśmy się i tenderem wpłynęliśmy do groty Sdragonato, gdzie przez otwór w sklepieniu wpada światło w kształcie, jak twierdzą miejscowi, przypominającym mapę Korsyki. Potem stanęliśmy w porcie, pod samym miastem.
Wieczorem weszliśmy na górę, do starego miasta, wąskimi uliczkami i stromymi schodami. Widok z murów cytadeli na cieśninę o zachodzie słońca to jedna z tych rzeczy, które zostają w głowie na lata. Kolację zjedliśmy jednak na pokładzie, bo hostessa przygotowała rybę z rusztu z ziołami makii i nikt nie chciał tego przegapić.
Dzień 6 Dzika Roccapina
Rano, zanim zrobiło się gorąco, część z nas zeszła Schodami Króla Aragonii, wykutymi w klifie aż do samego morza. Potem wyszliśmy z Bonifacio i popłynęliśmy wzdłuż wybrzeża na zachód, gdzie robi się coraz bardziej pusto.
Roccapina to plaża bez żadnej zabudowy, z jasnym piaskiem i wodą w trzech odcieniach turkusu. Nad nią stoi skała w kształcie leżącego lwa, a obok stara genueńska wieża. Nie ma tu barów ani leżaków na wynajem, jest tylko morze. Spędziliśmy cały dzień w ciepłej, lazurowej wodzie, a ja po raz kolejny przekonałem się, że najlepsze dni na jachcie to te, w których nic się nie dzieje.
Ostatnia kolacja na kotwicy: wielki półmisek owoców morza, mule, krewetki i kalmary, a na deser korsykańskie ciasteczka canistrelli. Siedzieliśmy na rufie długo po zmroku.
Dzień 7 Powrót do Porto-Vecchio
Ostatni poranek był taki sam jak drugi: kawa o świcie na flybridge’u, morze jak tafla, a kamienny lew pilnował nas z góry. Nikt się nie spieszył. Wracaliśmy na spokojnie, jeszcze raz mijając klify Bonifacio od strony morza, z długą kąpielą w zatoce Santa Manza. Do Porto-Vecchio dotarliśmy po południu, opaleni, wyspani i trochę zbyt zadowoleni z życia.
Ile to kosztuje i co warto wiedzieć
M/Y ROMY ONE — Prestige 70, rocznik 2020 po gruntownym reficie w 2025 roku, 21,4 metra, osiem osób w czterech kabinach i dwuosobowa załoga — czarteruje się w sezonie 2026 za 26 900 € za tydzień. Do tego dochodzi APA, czyli zaliczka na paliwo, prowiant i opłaty w marinach, zwykle około 30% stawki, a więc przy tym jachcie mniej więcej 8 070 €. APA rozlicza się co do euro na koniec rejsu, a niewykorzystana część wraca do Ciebie. Opłaty portowe są poza stawką. Przyjmuję już też zapytania na sezon 2027.
Trasa, którą opisałem, jest propozycją: kolejność postojów i długość przejść ustalam z kapitanem pod termin, pogodę i dostępność miejsc. W Bouches de Bonifacio o planie często decyduje wiatr, a wybór kotwicowiska na noc to rzecz, w której doświadczony kapitan i dobrze ułożony plan robią całą różnicę. Na pokładzie jest tender Williams, Seabob, foil Seawing, deska SUP, narty wodne, dmuchane koła i sprzęt do snorkelingu. Dwie osoby załogi to kameralna atmosfera, więc to dobry jacht dla dwóch par albo rodziny, która szuka tygodnia spokoju, a nie hotelowej obsługi. W lipcu i sierpniu zatoki południowej Korsyki są pełne, wrzesień daje ciepłą wodę i znacznie więcej miejsca na kotwicy.
Chcesz przepłynąć tę trasę naprawdę?
Napisz, kiedy i z kim płyniesz — sprawdzę dostępność i ułożę ten tydzień pod Was.
Zobacz ten czarter →To dwudziesty drugi odcinek serii „Dziennik z rejsu” — po Lazurowym Wybrzeżu, Balearach, Cykladach, Dalmacji, Sardynii, Wybrzeżu Amalfi, Korsyce, Sycylii i Wyspach Liparyjskich, Zatoce Sarońskiej, Archipelagu Toskańskim, Riwierze Liguryjskiej, Wyspach Jońskich, Kornatach z rzeką Krką, Malcie z Sycylią, Wybrzeżu Turkusowym w Turcji, Bahamach, Nowej Anglii, Zatoce Neapolitańskiej z Wyspami Pontyjskimi, Wyspach Złotych, Istrii z Kwarnerem i Egadach. W kolejnych odcinkach popłyniemy dalej — każda trasa ma swój własny rytm.