Dziennik z rejsu

Mój tydzień w Zatoce Neapolitańskiej i na Wyspach Pontyjskich, na pokładzie Azimuta S8 ALE

Osiemnasty odcinek serii. Wsiadłem w Marina di Stabia pod Wezuwiuszem, przeszedłem przez Ischię i Ventotene na Ponzę i Palmarolę, wróciłem przez Procidę. Azimut S8 robi dwadzieścia osiem węzłów, więc „za daleko" przestało istnieć. Dzień po dniu, tak jak było.

Strona główna → Dziennik z rejsu: Zatoka Neapolitańska i Wyspy Pontyjskie na Azimucie S8 ALE

Zatokę Neapolitańską znałem dotąd z postojów po drodze do Amalfi. Tym razem została celem, a nie przystankiem. Jednostką była M/Y ALE — Azimut S8 z 2024 roku, 24,63 metra, dziewięcioro gości w czterech kabinach, trzyosobowa załoga. Jacht planujący, trzy silniki Volvo Penta IPS po tysiąc koni, prędkość przelotowa dwadzieścia osiem węzłów. Baza: Marina di Stabia pod Neapolem. To jednostka zbudowana na południe Włoch, tam, gdzie odległości między przystankami nagradzają prędkość.

Wsiadłem, wypłynąłem i wróciłem. Dzień po dniu, tak jak było.

Dzień 1 Marina di Stabia i Wezuwiusz

Zaokrętowanie w Marina di Stabia → kotwica w zatoce → pierwszy wieczór na rufie

Weszliśmy na pokład po południu w Marina di Stabia, w głębi Zatoki Neapolitańskiej, u stóp Wezuwiusza. Z nabrzeża widać całą linię brzegu, od półwyspu sorrentyńskiego po Neapol, i od pierwszej chwili czuć, że to inne południe Włoch niż Amalfi: głośniejsze, bardziej prawdziwe. Po krótkim oprowadzeniu po jachcie wyszliśmy tylko kawałek w zatokę i stanęliśmy na kotwicy.

Pierwszy wieczór, jak zawsze, na rufie, z Aperolem Spritz w ręku. Patrzyliśmy, jak wzdłuż brzegu zapalają się światła miasteczek, a Wezuwiusz robi się czarną sylwetką na tle różowego nieba. Kolacja na pokładzie: świeże owoce morza, spaghetti z małżami i grillowany okoń. Nikt nie sięgnął po telefon.

Dzień 2 Posillipo, zatopione Baiae i zamek w Ischii

Stabia → wzgórze Posillipo i Gaiola → Baia → Ischia, kotwica pod Castello Aragonese

Lubię wstać o świcie, wejść na flybridge z kawą i patrzeć, jak powoli wstaje słońce. Tego ranka morze było jak tafla jeziora, a Wezuwiusz stał w różowym świetle, bezgranicznie spokojny. Po śniadaniu ruszyliśmy wzdłuż Neapolu. Z morza widać dobrze, dlaczego to miasto jest takie, jakie jest: zbite na wzgórzach, wiszące nad wodą, hałaśliwe nawet z daleka. Minęliśmy Posillipo i Gaiolę, podwodny park z malutką skalną wysepką i pozostałościami rzymskiej willi.

Potem Baia, dawne rzymskie kurorty, które w większości leżą dziś pod wodą. To strefa chroniona, więc obchodzi się ją z szacunkiem, a podwodne mozaiki ogląda się osobno, z łodzi z przeszklonym dnem. Po południu byliśmy w Ischii. Stanęliśmy pod Castello Aragonese, zamkiem na skalnej wysepce połączonej z wyspą długą groblą. Kąpiel w ciepłej, lazurowej wodzie pod murami i kolacja z ryby z rusztu, złowionej tego samego dnia.

Dzień 3 Sant’Angelo i gorące źródła

Ischia → Sant’Angelo → zatoka Maronti

Trzeci dzień był dniem wody. Przeszliśmy na południowy brzeg Ischii, do Sant’Angelo, wioski na skalnym półwyspie, do której prawie nie dojeżdżają samochody. Stanęliśmy na kotwicy w zatoczce, skąd widać białe domy schodzące do morza, i prawie przez cały dzień nie ruszyliśmy się z miejsca. Poleżeć i popływać w ciepłej, lazurowej wodzie, to był cały nasz plan.

Ischia jest wyspą wulkaniczną, a pod ziemią płyną tu gorące źródła. Przy plaży Maronti woda przy brzegu bywa wyraźnie cieplejsza niż morze, a z piasku w paru miejscach unosi się para. Po południu lody w maleńkim porcie, jedzone na murku, i długi wieczór z widokiem na zachód słońca nad wyspą.

Rzeczy, o których przy tej trasie myśli się przed rezerwacją. Po pierwsze: strefy chronione. Gaiola, Baia, Ventotene i Santo Stefano to rezerwaty morskie z własnymi zasadami kotwiczenia i boi, a w lipcu i sierpniu miejsca znikają, więc kolejność postojów ustala się z wyprzedzeniem. Po drugie: tłok i pogoda. W szczycie sezonu Ischia i Ponza są pełne promów i jachtów, a scirocco potrafi zamknąć przejście na wyspy, dlatego okna pogodowe planuje kapitan, nie ja.

Dzień 4 Ventotene, rzymski port z tufu

Ischia → Ventotene (półtorej godziny)

Czwartego dnia „za daleko" przestało istnieć. Azimut S8 ma trzy silniki Volvo Penta IPS i cruising na poziomie dwudziestu ośmiu węzłów, więc do Ventotene, wysepki na pełnym morzu, dotarliśmy w półtorej godziny. To miejsce jak z innej epoki: mikroskopijny port wykuty w tufie jeszcze przez Rzymian, kolorowe domy nad samą wodą i obok wyspa Santo Stefano z dawnym więzieniem.

Woda przy Ventotene jest przejrzysta jak w akwarium, bo całe wody wokół wyspy objęto rezerwatem morskim. Pływaliśmy z maską nad skalnym dnem, a wieczorem zeszliśmy do portu, gdzie rybacy przynosili połów prosto do restauracji. Kolacja: ryba, której godzinę wcześniej jeszcze nie było na talerzu.

Gdy jacht robi dwadzieścia osiem węzłów, Zatoka Neapolitańska i Wyspy Pontyjskie przestają być dwoma osobnymi wyjazdami. To jeden tydzień. — Tomasz Wrzesiński, broker jachtowy, Monaco

Dzień 5 Ponza i Palmarola

Ventotene → Ponza (Chiaia di Luna) → Palmarola

Z Ventotene do Ponzy to niecała godzina. Ponza wyłania się z morza jak z pocztówki: pastelowe domy nad portem i wysoki, biały klif Chiaia di Luna, od strony morza naprawdę imponujący. Obeszliśmy wyspę dookoła, mijając jaskinie i skalne łuki, i poszliśmy dalej, na Palmarolę, bezludną wysepkę, na której nie ma nic poza skałami, krzewami i wodą w kolorze, który trudno opisać.

Stanęliśmy w zatoce Cala del Core i spędziliśmy tam resztę dnia. Kąpiel, leżenie na rufie, długi obiad na pokładzie, bez jednego innego jachtu w zasięgu wzroku. To był dzień, w którym zrozumiałem, po co się pływa tak daleko.

Dzień 6 Procida i kolorowa Corricella

Ponza → Procida (niecałe dwie godziny)

Szóstego dnia wracaliśmy w stronę zatoki, ale nie najkrótszą drogą. Z Ponzy do Procidy to niecałe dwie godziny, godzina rozkoszy na flybridge z wiatrem we włosach. Procida jest najmniejszą z wysp zatoki i najbardziej zwyczajną: Corricella, wioska rybacka z pastelowymi domami ułożonymi nad wodą jak pudełka z farbami, kutry przy nabrzeżu, suszące się sieci.

Wieczorem zeszliśmy na kolację na samą krawędź nabrzeża, z talerzem owoców morza i widokiem na kolorowe domy zapalające światła w oknach. Wróciliśmy na jacht łódką z brzegu, a potem długo siedzieliśmy na rufie.

Dzień 7 Powrót do Stabii

Procida → Marina di Stabia

Ostatni poranek był taki sam jak pierwszy: kawa o świcie na flybridge, morze jak tafla, Wezuwiusz w różowej mgiełce. Nikt się nie spieszył. Przeszliśmy spokojnie przez zatokę, z jedną długą kąpielą po drodze, na pustej wodzie, z Capri na horyzoncie. Wróciliśmy do Stabii opaleni, wyspani i trochę zbyt zadowoleni z życia.

Ile to kosztuje i co warto wiedzieć

M/Y ALE — Azimut S8, rocznik 2024, 24,63 metra, projekt Alberto Mancini, dziewięcioro gości w czterech kabinach (apartament główny, kabina z łóżkiem queen i dwie kabiny twin, w jednej z nich dodatkowe łóżko Pullman), trzy osoby załogi, stabilizatory działające na kotwicy i w drodze — czarteruje się z Marina di Stabia od 53 000 € za tydzień w sezonie niskim do 58 000 € w wysokim, plus VAT i APA, czyli zaliczka na paliwo, prowiant i opłaty portowe, którą rozlicza się po rejsie (orientacyjnie około 30% stawki, dokładną kwotę potwierdzam dla konkretnego terminu).

Trasa, którą opisałem, jest propozycją: kolejność postojów i długość przejść ustalam z kapitanem pod termin, pogodę i dostępność miejsc. Na pokładzie jest tender Williams Sportjet 395, jet ski, Seabob, kajak, SUP i sprzęt do snorkelingu, ale przyznam szczerze, że największą radość sprawiło mi leżenie w wodzie i długie kolacje na pokładzie. Jacht można też czarterować w innych częściach Morza Śródziemnego, na zapytanie.

Chcesz przepłynąć tę trasę naprawdę?

ALE czarteruje się z Marina di Stabia, w sezonie letnim. Napisz, kiedy i z kim płyniesz — sprawdzę dostępność i ułożę ten tydzień pod Was.

Zobacz ten czarter →

To osiemnasty odcinek serii „Dziennik z rejsu" — po Lazurowym Wybrzeżu, Balearach, Cykladach, Dalmacji, Sardynii, Wybrzeżu Amalfi, Korsyce, Sycylii i Wyspach Liparyjskich, Zatoce Sarońskiej, Archipelagu Toskańskim, Riwierze Liguryjskiej, Wyspach Jońskich, Kornatach z rzeką Krką, Malcie z Sycylią, Wybrzeżu Turkusowym w Turcji, Bahamach i Nowej Anglii. W kolejnych odcinkach popłyniemy dalej — każda trasa ma swój własny rytm.