Piętnaście odcinków tej serii to było Śródziemne — Riwiera, Baleary, Grecja, Chorwacja, Włochy, Turcja. Za każdym razem ktoś pytał mnie, dlaczego nie piszę o Karaibach, skoro część floty, którą reprezentuję, zimą właśnie tam pływa. Więc w końcu popłynąłem. Jednostką była M/Y RECORD YEAR — Princess 85 z 2021 roku, flybridge o długości niespełna dwudziestu sześciu metrów, zbudowany w Wielkiej Brytanii: ośmioro gości w czterech kabinach, w tym pełnowymiarowy apartament właścicielski na całą szerokość kadłuba, trójka profesjonalnej załogi, stabilizatory na kotwicy i w drodze. Bahamy to zupełnie inna gra niż Śródziemne — nie chodzi tu o zabytki i lodziarnie przy starym porcie, tylko o wodę, która ma kolor, jakiego w Europie po prostu nie ma, i o głębokość liczoną w metrach, a nie w piętrach.
Dzień 1 Nassau i pierwszy wieczór na kotwicy
Weszliśmy na pokład wczesnym popołudniem w Nassau, w marinie po wschodniej stronie portu, z widokiem na mosty łączące wyspę ze sztucznym półwyspem Paradise Island. Nassau samo w sobie nie jest powodem, dla którego się tu przylatuje — to duże, ruchliwe miasto portowe z kolonialną starówką, warte może popołudniowego spaceru, nie tygodnia. Ale jest za to najlepiej skomunikowanym punktem startowym do Exuma Cays, więc to tutaj się zaczyna. Po formalnościach na pokładzie i krótkim rekonesansie po jachcie wyszliśmy na kotwicowisko po drugiej stronie kanału i tam spędziliśmy pierwszy wieczór — tak jak zawsze: rufa, Aperol Spritz i patrzenie, jak miasto zapala światła, tym razem z neonami kasyn na Paradise Island odbijającymi się w wodzie zamiast typowych dla Europy latarni starego portu. Kolacja na pokładzie to była świeżo złowiona ryba spadzior z grilla i sałatka z owoców morza, które kucharz kupił rano na targu rybnym Potter's Cay, dosłownie pod jednym z mostów.
Dzień 2 Iguany na Allen's Cay
Wstałem o świcie, jak zawsze — kawa i flybridge. Kanał przy Nassau o piątej rano jest jeszcze pusty, bez ruchu promów i statków wycieczkowych, które w ciągu dnia potrafią zdominować widok. Morze jak tafla, bezgraniczny spokój, zanim jeszcze cokolwiek innego się obudzi. Wyszliśmy po śniadaniu na czterdzieści kilka mil na południowy wschód, do północnego krańca łańcucha Exuma Cays. Pierwszy przystanek, Allen's Cay, to niepozorna piaszczysta wysepka, która okazuje się być jedynym na świecie naturalnym siedliskiem endemicznej iguany bahamskiej — gada wielkości sporego psa, który wychodzi na plażę i zupełnie nie boi się ludzi, bo od lat jest pod ochroną. Wysiedliśmy tenderem, popatrzyliśmy, zrobiliśmy zdjęcia, nikt nikogo nie karmił, bo tego akurat pilnujemy rygorystycznie. Na noc staliśmy przy Highbourne Cay, w wodzie tak przejrzystej, że kotwica na ośmiu metrach wygląda, jakby leżała tuż pod powierzchnią.
Dzień 3 Piaszczysta ławica i dzień bez planu
Trzeciego dnia zeszliśmy kawałek dalej na południe, do Norman's Cay — wyspy, która w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych miała mroczną historię jako baza przemytnicza, a dziś jest po prostu jedną z najładniejszych kotwic w całych Exumach, z zatopionym wrakiem małego samolotu leżącym na kilku metrach wody, dobrze widocznym przy nurkowaniu z rurką. Ale prawdziwym bohaterem dnia była piaszczysta ławica ciągnąca się przy odpływie na kilkaset metrów, z wodą tak płytką i tak turkusową, że wygląda jak plaża bez brzegu. Żadnych skuterów, żadnego programu — po prostu leżenie i pływanie w ciepłej, lazurowej wodzie, która ma tu prawie trzydzieści stopni i koloru, którego nie da się podkręcić w żadnym filtrze, bo już jest maksymalny.
Dzień 4 Świnie, które pływają, i grota z filmu o Bondzie
Czwartego dnia poszliśmy dalej na południe do Staniel Cay, mijając po drodze Big Major Cay — wyspę znaną na całym świecie jako Pig Beach, gdzie żyje kolonia na wpół dzikich świń, które na widok łodzi wpływają w morze i podpływają wprost do burty, licząc na jedzenie. To jest jeden z tych widoków, które brzmią jak żart, dopóki się ich nie zobaczy na własne oczy: duża różowa świnia płynąca energicznym pieskiem w otwartej wodzie, kilka metrów od tendera. Ale prawdziwą „wielką magią" tego tygodnia była Thunderball Grotto — niewielka jaskinia w skale przy samym Staniel Cay, dostępna wyłącznie z wody i tylko w odpowiedniej fazie przypływu, w której kręcono sceny do dwóch filmów o Bondzie i do „Nawiedzonej Wyspy" z Disneya. Wpłynęliśmy tam z maskami tuż przed południem, kiedy słońce stoi wysoko i przebija się przez otwór w sklepieniu jaskini prosto do wody, tworząc snop światła, w którym pływają setki drobnych rybek. Wewnątrz jest cicho, chłodno i zupełnie nierealnie — dokładnie jak we wspomnianych filmach, tylko bez ekipy zdjęciowej.
Na Śródziemnym patrzy się na wybrzeże. Na Bahamach patrzy się w dół, przez dziesięć metrów przejrzystej wody, i widzi się dno tak wyraźnie, jakby go w ogóle nie było. — Tomasz Wrzesiński, broker jachtowy, Monaco
Dzień 5 Rekiny nianiek na wyciągnięcie ręki
Piątego dnia przeszliśmy kilka mil dalej do Compass Cay, prywatnej wyspy z niewielką mariną, w której od lat mieszka stała populacja rekinów nianiek — całkowicie niegroźnych dla człowieka gatunkiem, który spędza dnie leniwie krążąc dosłownie przy pomostach, czekając na resztki ryb od miejscowych. Zeszliśmy z tendera prosto do wody przy pomoście i pływaliśmy kilka metrów od nich — dla kogoś, kto pierwszy raz widzi rekina z bliska, to jest doświadczenie, które zmienia całe podejście do słowa „rekin". Po południu przeszliśmy pieszo przez wyspę do Rachel's Bubble Bath — płytkiego skalnego basenu po zawietrznej stronie, do którego przy przypływie fale przelewają się przez szczelinę w skałach, wzburzając wodę w coś na kształt naturalnego jacuzzi. To jeden z tych przystanków, których nie da się zaplanować co do minuty, bo zależy od stanu morza tego konkretnego dnia — i to jest właśnie urok tej trasy.
Dzień 6 Plaża siatkówki i lody, których się nie spodziewałem
Szóstego dnia zeszliśmy na sam południe naszej trasy, do Georgetown na wyspie Great Exuma — nieformalnej stolicy Exumas i miejsca, w którym co roku w kwietniu cumuje kilkaset jachtów na regatach Family Island Regatta. My trafiliśmy tam w spokojniejszym tygodniu i cały dzień spędziliśmy po drugiej stronie zatoki, na Stocking Island, przy plażowym barze Chat 'N' Chill — miejscu bez pretensji, z boiskiem do siatkówki wprost na piasku i grillowanym langustynem podawanym na plastikowych talerzach. To tutaj odbył się rytuał tej serii, ten, który w Saint-Tropez oznacza lody przy starym porcie: tutaj to domowe lody kokosowe z małej budki obok baru, jedzone na plaży ze stopami w wodzie, podczas gdy miejscowa drużyna gra mecz siatkówki, do którego w końcu dołączyła połowa gości z sąsiednich jachtów.
Dzień 7 Powrót na północ
Siódmego dnia zaczęliśmy powolny powrót na północ, z jednym długim postojem na kąpiel gdzieś w połowie drogi, na bezimiennej ławicy, której nazwy nawet nie zapisałem. Nikt się nie spieszył, nikt nie liczył mil — po prostu szliśmy od jednej dobrej wody do drugiej, aż zatrzymaliśmy się na noc znowu przy Highbourne Cay, tam gdzie zaczęła się właściwa część rejsu. Ostatni poranek wyglądał tak samo jak poprzednie sześć: kawa na flybridge o świcie, morze jak tafla, i ta chwila, w której człowiek zdaje sobie sprawę, że za kilka godzin wraca do świata, w którym woda nie jest turkusowa. Zszedłem z pokładu RECORD YEAR opalony i z jedną myślą, którą mam po każdym takim tygodniu: zdjęcia z tej trasy wyglądają, jakby były podkręcone w edytorze. Nie były.
Ile to kosztuje i co warto wiedzieć
M/Y RECORD YEAR — Princess 85, rocznik 2021, niespełna dwadzieścia sześć metrów, ośmioro gości w czterech kabinach (pełnowymiarowy apartament właścicielski, VIP, kabina podwójna i przekształcalna kabina typu twin), trójka profesjonalnej załogi, stabilizatory na kotwicy i w drodze — czarteruje się od 60 000 USD za tydzień w sezonie 2026 na Bahamach. Do tego dochodzi APA w wysokości mniej więcej trzydziestu procent stawki — zaliczka na paliwo, prowiant, opłaty marinowe i portowe, z której na koniec rejsu dostajesz rozliczenie co do dolara, a nadwyżkę zwrot. Osobno liczą się opłaty portowe i podatki. Rozkładam to na czynniki pierwsze tutaj: czym właściwie jest APA, jak wygląda rozliczenie po rejsie i z czego składa się cały rachunek za czarter.
Rzecz, której nie znajdziesz w broszurze: Bahamy to nie jest droższa wersja Śródziemnego, tylko inny kalendarz i inna logistyka. Sezon wysoki na tych wodach to głównie zima i wczesna wiosna — czyli dokładnie wtedy, gdy większość floty, którą reprezentuję, stoi w Europie w sezonie niskim. To sprawia, że dla klienta, który już ma ulubiony jacht na lato na Riwierze czy w Grecji, tydzień na Bahamach w styczniu czy lutym jest naturalnym przedłużeniem sezonu, a nie osobną, egzotyczną decyzją. Druga rzecz: odprawa celna i imigracyjna przy wejściu na wody Bahamów to nie jest formalność do załatwienia w locie — trzeba ją ustalić z agentem przed przylotem gości, razem z pozwoleniami na konkretną trasę. I trzecia, praktyczna: Exuma Cays to ponad sto mil archipelagu, więc dobry tydzień to nie jest lista dziesięciu atrakcji wciśniętych na siłę, tylko wybór pięciu, sześciu miejsc i zostawienie sobie czasu na wodę, która sama w sobie jest atrakcją. Przy konkretnym terminie to ja sprawdzam odprawę, dostępność jednostki i układam kolejność postojów pod pogodę tego konkretnego tygodnia. Mapę masz; przewodnika nadal warto mieć.
Chcesz przepłynąć tę trasę naprawdę?
RECORD YEAR pływa po Bahamach w sezonie 2026, z rezerwacjami na 2027 już otwartymi. Napisz, kiedy i z kim płyniesz — sprawdzę dostępność i ułożę ten tydzień pod Was.
Zobacz ten czarter →To szesnasty odcinek serii „Dziennik z rejsu" — po Lazurowym Wybrzeżu, Balearach, Cykladach, Dalmacji, Sardynii, Wybrzeżu Amalfi, Korsyce, Sycylii i Wyspach Liparyjskich, Zatoce Sarońskiej, Archipelagu Toskańskim, Riwierze Liguryjskiej, Wyspach Jońskich, Kornatach z rzeką Krką, Malcie z Sycylią i Wybrzeżu Turkusowym w Turcji. W kolejnych odcinkach popłyniemy dalej — każda trasa ma swój własny rytm.