Dziennik z rejsu

Mój tydzień w Istrii i na Kwarnerze, na pokładzie katamaranu Fountaine Pajot 67 FLORAMYE

Dwudziesty odcinek serii. Wsiadłem w Puli, przeszedłem przez Brijuni i Rovinj na Cres i Lošinj, a stamtąd na piaszczysty Susak. Dwadzieścia metrów katamaranu, osiem osób w czterech kabinach i woda, która nie przestaje zaskakiwać kolorem. Dzień po dniu, tak jak było.

Strona główna → Dziennik z rejsu: Istria i Kwarner na katamaranie Fountaine Pajot 67 FLORAMYE

Chorwację znałem już z dwóch rejsów, z Dalmacji i z Kornatów. Tym razem poszedłem na północ, do Istrii i na Kwarner, tam gdzie wyspy są bardziej surowe, a Adriatyk wydaje się odrobinę dzikszy. Płynąłem na CAT FLORAMYE, nowiutkim katamaranie Fountaine Pajot 67 z 2025 roku, o długości 20,36 metra. Osiem osób w czterech kabinach, po dwie w każdym kadłubie, każda z własną łazienką, i trzyosobowa załoga. Jacht debiutuje w sezonie czarterowym w Chorwacji, więc wszystko na pokładzie było jeszcze jak z katalogu.

Trasa jest propozycją, którą ułożyłem pod tę jednostkę, a port zaokrętowania i kolejność postojów ustalamy przy rezerwacji. Wsiadłem, popłynąłem i wróciłem. Dzień po dniu, tak jak było.

Dzień 1 Pula i pierwszy wieczór

Zaokrętowanie w Puli → kilka mil na północ → kotwica przy Brijunach

Weszliśmy na pokład po południu, w cieniu rzymskiej areny, która góruje nad portem w Puli. Katamaran robi wrażenie od progu: szeroki pokład, salon otwarty na rufę i flybridge, z którego widać całą zatokę. Załoga pokazała kabiny, my rzuciliśmy bagaże i po godzinie byliśmy już na wodzie. Kapitan poprowadził nas na północ i zakotwiczył w osłoniętej zatoce przy Brijunach.

Pierwszy wieczór, jak zawsze, na rufie, z Aperolem Spritz w ręku. Patrzyliśmy, jak na brzegu zapalają się światła, a niebo nad Istrią robi się różowe, potem granatowe. Kolacja na pokładzie: świeża ryba z rusztu i do niej chłodna malvazija, istryjskie białe wino. Nikt nie sięgnął po telefon.

Dzień 2 Brijuni, wyspy w parku narodowym

Kotwica → Veliki Brijun

Lubię wstać o świcie, wejść na flybridge z kawą i patrzeć, jak powoli wstaje słońce. Tego ranka morze było jak tafla jeziora, a archipelag Brijunów wynurzał się z mgły, zielony i płaski. Brijuni to park narodowy: sosnowe lasy, łąki, po których chodzą daniele, i ślady dinozaurów w skale. Zeszliśmy tenderem na Veliki Brijun, przeszliśmy się alejami i wróciliśmy na pokład na długi obiad.

Po południu poleżeliśmy i popływaliśmy w ciepłej, lazurowej wodzie nad jasnym, kamiennym dnem, prosto z rufy. Wieczorem zostaliśmy na kotwicy. Cisza była tak kompletna, że słychać było cykady na brzegu.

Dzień 3 Rovinj, miasteczko na półwyspie

Brijuni → Rovinj (kilkanaście mil)

Rovinj widać z daleka: miasteczko ułożone na owalnym półwyspie, a nad dachami wieża kościoła św. Eufemii. Zakotwiczyliśmy na redzie przed starym miastem i tenderem zeszliśmy do portu. Wąskie, wyłożone kamieniem uliczki wspinają się do kościoła, galerie malarzy czekają na każdym zakręcie, a na nabrzeżu o zmierzchu rybacy układają sieci.

Rano zaczęliśmy od kawy w porcie i wspięliśmy się do kościoła na wzgórzu. Widok na dachy i na morze był wart każdego stopnia. W takim miasteczku najlepiej nie mieć planu: kupiliśmy oliwę od starszej pani na straganie, posiedzieliśmy na nabrzeżu i wróciliśmy na jacht pieszo i bez pośpiechu.

Wróciliśmy na pokład na kolację: kalmary z rusztu, świeże małże i owoce morza, do tego zimne białe wino. Zasnęliśmy przy dźwięku fal uderzających o kadłuby.

Rzeczy, o których przy tej trasie myśli się przed rezerwacją. Po pierwsze: bora. Zimny, porywisty wiatr z północnego wschodu potrafi na dzień lub dwa zamknąć przejście przez Kwarner, więc kolejność postojów układam elastycznie, a okno pogodowe na przejście z Istrii na Cres wybiera kapitan. Po drugie: park narodowy i szczyt sezonu. Brijuni mają własne zasady wejścia i kotwiczenia, a w lipcu i sierpniu miejsca w portach i na kotwicowiskach znikają szybko, więc rezerwuje się je z wyprzedzeniem.

Dzień 4 Przejście na Kwarner

Rovinj → Cres (najdłuższy dzień trasy)

Czwartego dnia wypłynęliśmy wcześnie, bo to był najdłuższy odcinek tygodnia: otwarta woda z Istrii na wyspę Cres. Tu katamaran pokazał, po co jest. Dwa kadłuby niosą się po fali niemal bez przechyłu i można spokojnie siedzieć w salonie, z książką albo ze szklanką wody, jakby jacht stał przy nabrzeżu. Na flybridge patrzyliśmy, jak przed nami powoli rosną strome klify Cresu.

Lunch załoga podała w trakcie przejścia, na stole w salonie: zimne dania, świeże owoce, chleb i oliwa. Na tak długiej trasie to właśnie spokój na pokładzie decyduje o tym, czy dzień się podoba. Nikt nie był zmęczony, nikt nie liczył mil.

Cres to inna Chorwacja: surowa, kamienista, poprzecinana suchymi murami, z owcami na zboczach, a woda pod klifami ma kolor głębokiego szafiru. Zakotwiczyliśmy w osłoniętej zatoce przy miasteczku Cres i po całym dniu na morzu wskoczyliśmy do wody. Żadnych planów, tylko pływanie i zachód słońca.

Dzień 5 Osor i Veli Lošinj

Cres → kanał w Osorze → Veli Lošinj

Wyspy Cres i Lošinj rozdziela wąski kanał w Osorze, nad którym przerzucony jest ruchomy most. Otwiera się o ustalonych porach, więc poranek podporządkowaliśmy jego rytmowi. Właśnie to lubię w tej trasie: moment, kiedy jacht czeka, a my stoimy na pokładzie i patrzymy na kawiarnię na nabrzeżu, jakby czas na chwilę stanął.

Po przejściu mostu popłynęliśmy na południe do Veli Lošinj. Maleńka zatoka z kolorowymi domami dawnych kapitanów, wzgórza pachnące sosną i rozmarynem. Wody wokół Lošinja to rezerwat delfinów butlonosych, więc w drodze wypatrywaliśmy płetw. Zobaczyliśmy dwa lśniące grzbiety, daleko za rufą, i to wystarczyło. Wieczorem kolacja na nabrzeżu: ryba z rusztu, oliwa, cytryna.

Katamaran nie jest wolniejszą wersją jachtu motorowego. To inny sposób pływania: więcej miejsca, mniej ruchu i zawsze dość przestrzeni, żeby wszyscy byli razem i każdy mógł być sam. — Tomasz Wrzesiński, broker jachtowy, Monaco

Dzień 6 Susak, wyspa z piasku

Veli Lošinj → Susak (kilkanaście mil)

Susak to wyspa, jakiej nie ma nigdzie indziej na Adriatyku: zbudowana na piasku, z plażami o miękkim, złotym dnie, prawie bez samochodów, z maleńką wioską na szczycie i stromymi uliczkami. Zakotwiczyliśmy w płytkiej zatoce, w wodzie tak przejrzystej, że kotwicę widać było na dnie z pokładu.

To był dzień wody. Zszedłem po drabince, popłynąłem na plażę, wróciłem, położyłem się na pokładzie, i znów do wody. Na pokładzie była deska SUP i kajak, ale po co, skoro najlepsze, co można zrobić w ciepłej, lazurowej wodzie, to w niej leżeć. Na obiad owoce morza, wieczorem długa rozmowa na rufie, bez telefonów.

Pod wieczór zeszliśmy tenderem do wioski. Kilka stolików nad wodą, szklanka lokalnego wina i widok na zatokę, w której staliśmy sami. Gdy zrobiło się ciemno, wróciliśmy na pokład i długo patrzyliśmy na gwiazdy, których z miasta nigdy nie widać.

Dzień 7 Powrót do Puli

Susak → Pula

Ostatni poranek był taki sam jak pierwszy: kawa o świcie na flybridge, morze jak tafla, w oddali sylwetka Lošinja. Nikt się nie spieszył. Wróciliśmy w stronę Istrii na spokojnie, z jedną długą kąpielą po drodze, na pustej wodzie. Dotarliśmy do Puli opaleni, wyspani i trochę zbyt zadowoleni z życia.

Ile to kosztuje i co warto wiedzieć

CAT FLORAMYE — Fountaine Pajot 67, rocznik 2025, 20,36 metra, osiem osób w czterech kabinach (po dwie w każdym kadłubie, każda z własną łazienką), trzyosobowa załoga — czarteruje się w chorwackim sezonie 2026 od 35 000 € za tydzień do 46 000 € w szczycie, plus koszty eksploatacyjne. W branży zaliczka APA na paliwo, prowiant i opłaty portowe to zwykle około 30% stawki, a dokładną kwotę potwierdzam dla konkretnego terminu. Stawki na kolejny sezon podaję na zapytanie.

Trasa, którą opisałem, jest propozycją: kolejność postojów i długość przejść ustalam z kapitanem pod termin, pogodę i dostępność miejsc. Na pokładzie jest tender Highfield 420 z silnikiem Honda 60 KM, dwa podwodne skutery Jobe, dwie deski SUP, dwuosobowy kajak oraz sprzęt do snorkelingu i podstawowy sprzęt wędkarski, ale największą radością było dla mnie leżenie w wodzie i długie kolacje na rufie. To dobra jednostka dla dwóch–trzech par albo rodziny z dorosłymi dziećmi, która chce płynąć we własnym tempie.

Chcesz przepłynąć tę trasę naprawdę?

Napisz, kiedy i z kim płyniesz — sprawdzę dostępność i ułożę ten tydzień pod Was.

Zobacz ten czarter →

To dwudziesty odcinek serii „Dziennik z rejsu” — po Lazurowym Wybrzeżu, Balearach, Cykladach, Dalmacji, Sardynii, Wybrzeżu Amalfi, Korsyce, Sycylii i Wyspach Liparyjskich, Zatoce Sarońskiej, Archipelagu Toskańskim, Riwierze Liguryjskiej, Wyspach Jońskich, Kornatach z rzeką Krką, Malcie z Sycylią, Wybrzeżu Turkusowym w Turcji, Bahamach, Nowej Anglii, Zatoce Neapolitańskiej z Wyspami Pontyjskimi i Wyspach Złotych. W kolejnych odcinkach popłyniemy dalej — każda trasa ma swój własny rytm.